Liana Martirosyan

 «ԾԱՂԿՈՂ ԽԱՉԵՐ» -->http://liana-w.livejournal.com/tag/%D4%BE%D4%B1%D5%82%D4%BF%D5%88%D5%82%20%D4%BD%D4%B1%D5%89%D4%B5%D5%90




«ՀԱՎԵՐԺԱՑՆՈՂ ՍԻՐՈ ՍԵՐՄԵՐԸ» --->http://liana-w.livejournal.com/tag/%C2%AB%D5%80%D4%B1%D5%8E%D4%B5%D5%90%D4%BA%D4%B1%D5%91%D5%86%D5%88%D5%82%20%D5%8D%D4%BB%D5%90%D5%88%20%D5%8D%D4%B5%D5%90%D5%84%D4%B5%D5%90%D4%B8%C2%BB/%D5%BD%D6%81%D5%A5%D5%B6%D5%A1%D6%80/
  

 Մշակույթն անհրաժեշտ սնունդ է հասարակության համար: Եթե այն հակահիգիենիկ պայմաններում է արտադրվում` վտանգ կա, որ բազմաթիվ վարակներով կհյուծի իրենով սնվաղներին:
  Համացանցում գտնվող հայկական հեռուստաալիքների ծրագրերը դիտելով՝ անհանգստացա հայությանը մատուցվող հոգու սննդի ու օդի հակահիգիենիկ վիճակի պատճառով:
 Չնայած գիտակցում եմ, որ այս վիճակը համատարած բնույթ է կրում, այնուամենայնիվ համոզված եմ, որ Հայաստանը համաշխարհայնացման վարակից փրկվելով՝ կկարողանա ինքնամաքրման ձեւեր առաջարկել ողջ աշխարհին:
 Մշակութային ախտոտվածությունը միանգամից չի սպանում, բայց աստիճանաբար թունավորում ու դանդաղ հյուծում է:
 Իրենց անձնական խնդիրների լուծումները դեռ չգտած մարդիկ ստեղծագործելով՝ մասսայականացնում են սեփական արատավոր ներաշխարհի վարակիչ թուլությունները: 
  Համաշխարհային մեծանուն գրողները, հիմնականում, ծանր ապրումների մեջ տվայտվող ու իրենց բաժին հասած դժվարությունները հաղթահարելու մեջ թերացող մահկանացուներ են: Նրանց գործերը կարդացող ու նրանց առաջադրած սկզբունքներով առաջնորդվող հասարակությունը նրանց ապրումնորով էլ վարակվում է:
 Մարդկանց ենթագիտակցության մեջ նստվածք թողող ապրումները վերածվում են արատածին վախերի ու կարծրատիպերի, որոնք ատամնաքարերի պես սեւացնում ու քայքյում են հասարակական կյանքը:
  Զվարճալի կամ ժամանցային ծրագրերը մարդկությանը մաքուր հրճվանք պարգեւելու փոխարեն՝ թմրամոլ են դարձնում ու բթացնում:
Լինում են, չէ՞, մարդիկ, ովքեր չափից շատ օծանելիք են լցնում իրենց վրա եւ մոտակայքում գտնվողների մոտ սրտխառնողց առաջացնում. որքան էլ որ օծանելիքը լավ բուրի՝ չափն անցնելու դեպքում զզվելի է դառնում: Մշակութային մթնոլորտն էլ իր ինքնատիպ թունավոր գազերով ու եթերայուղերով բազմաթիվ առողջական խնդիրների պատճառ է դառնում: Դրա համար էլ որոշել եմ թեմաներ որոնել՝ առանց թունավոր արտանետումների…
 Այս ամենը նկատի ունենալով՝ փորձել եմ գրել դժվարությունների միջով անցած, տոկացող ու կենսախինդ մարդկանց մասին: Հնարավորին չափ խուսափել եմ բացասական կերպարներից, գռեհիկ ու տափակ հումորից:

Մարտի 21-ին Վահագնս 40 օրական դարձավ:)

( <...> )( Չտարածել նկարները )

Հոռետեսությունը մի ինքնատիպ հիվանդություն է , որով ժամանակ առ ժամանակ բոլոր մարդիկ էլ վարակվում են, բայց կան մարդիկ, որոնց մոտ այն խրոնիկական բնույթ է կրում: Ցավալին այն է, որ խրոնիկական հոռետեսությամբ տառապող մարդկանց մեծ մասը ստեղծագործելով վարակող մշակույթի գործիչներ են: Եթե այդպիսի մարդկանց հետ շփվել ու չեք վարակվել՝ հաստատ նկատած կլինեք, որ նրանք ինքնատիպ սադոմազոխիզմի մեջ են: Զարմանալին այն է, որ նրանց զոհերը կուրորեն երկրպագում են այդպիսիններին ու մեր սթափությունը տարօրինակություն համարում:
Վատ տպավորություններս, առհասարակ, սիրում եմ մի լավ մաղել ու չներկայացնել, բայց այս մեկը մաղի անցքերով ոչ մի կերպ չի անցնում:
Մեր քաղաքում մի ռեժիսոր կա: Ես նրան հանդիպել եմ տարբեր առիթներով: Առաջին անգամ ուսանող էի. ռեժիսորական ավարտած համաքաղաքացիներիցս մեկն ասաց , որ ինձ կծանոթացնի Հայաստանի միակ ու անփոխարինելի ռեժիսորի հետ, որ նրա ներկայացումներից էն կողմ արվեստ չկա, որ …էսպես…էնպես …չտեսնված պատիվ է անում ինձ: Ես հանդիպեցի ամեն ինչից զզվացած, սրան-նրան անուն կպցնող, իրեն շրջապատող մարդկանց / հատկապես իրեն երկրպագող էդ տղային / չսիրող, լի բարդույթներով, մտախոհ դեմք ընդունած ու իրեն չգնահատված համարող մի մարդու: Մի տեսակ հոռետեսության տենդ նկատելով՝ հեռու մնացի այդ խմբից:
Տարիներ անցան: Մեր քաղաքի հեռուստատեսությունում «Զարթոնք» վերնագրով հաղորդում սարքեցի ու, տարբեր մասնագիտությունների մարդկանց մտահորիզոնը բացելով, փորձեցի թեթեւակի աշխուժություն մտցնել: Հեռուստատեսության տնօրենը սիրով տրամադրեց իր բոլոր համեստ հնարավորությունները ու օգնեց զրուցակիցների ընտրության հարցում:
Մի օր էլ առաջարկեցին զրուցել մեր քաղաքի թատրոնի տնօրենի հետ: Իմ հին ծանոթ ռեժիսորի ինքնադժգոհ ու ամեն ինչ ունայնացնող ոճը վերացական հարցերով մի փոքր կոտրել փորձեցի… ինչ-որ զարթոնքատիպ բան կստացվեր մոնտաժից հետո, բայց զրուցակիցս այդ օրերին մեր հեռուստատեսության գլխավոր ռեժիսորը դարձավ ու որոշեց ինքը մոնտաժել:Տխուր ծրագրի վերածվեց «Զարթոնքս»: Ես նոր հաղորդավարուհի գտա, հեռացա:
Տարիներ անցան: Մի քանի օր առաջ (11.11.11թ.) ամուսինս զանգում է, թե իր ուսանողական տարիների ընկերը մեզ թատրոն է հրավիրում: Ուրախացա. իմ հին ծանոթ ռեժիսորը քաղաքապետի հովանավորությամբ ներկայացում էր բեմադրել: Հենց դահլիճի մուտքի մոտ բոլորիս բարեհաճությամբ դիմավորեց. հաճելի տպավորություն թողեց:
Մեր ընկերն ասաց, որ «Միրհավը» պետք է նայենք, ամբողջ ներկայացումը սպեցէֆեկների վրա է…
Ներկայացումը տխուր էր, որովհետեւ ինչ-որ չհաջողված ջանքեր էին երեւում ու դա մի տեսակ ճնշող էր ինձ համար: Ախր Բակունցի աննման նկարագրությունները մի քանի լաթի կտորով ու անհաջող լուսավորությամբ փչացնելու իմաստը ո՞րն էր, ինչու՞ էր այդպիսի ընտրություն արել…
Ես էլ կարծեցի մի լավ աշխատանք կլինի, վերջում կմոտենամ շնորհավորելու , հոռետեսության մեջ այլայլվող կերպարը կվերանա տպավորությունիցս. չստացվեց:
Կեղծ հրճվանք ներկայացնող հանդիսատեսի ու «Բռավո մայեստրո» բղավող երկրպագուների խմբից հեռացանք ես եւ բեմական արվեստից հիասթափված ամուսինս:
«Ձյունաբեր ամպերը կախվել էին քաղաքի վրա, նրանցից ավելի հանդուգններն իջնում էին ցած և խխունջի նման լիզում բազմահարկ տների կտուրները…»:
Տաքսին ուշանում էր: Զուգահեռագծերի պես իջնող ձյան փաթիլների հետեւում ուրվագծվում էր կոմունիստների կառուցած մշակույթի պալատի թատրոն դարձած շենքը: Քանի տարի է այդ մարդը իր հարազատ տան պես պահում է այդ շենքը,շնորք էլ ունի, բայց այդ շենք ու շնորհքով մարդը կարծես դիտմամբ ապաշնորհ ձեւով է ներկայացնում ամեն ինչ, որ տրտնջալու, բոլորից բողոքելու , իրեն ու շրջապատին հալածելու հնարավորությունից չզրկվի: Սադի ու Մազոխի պես անմահանալն էլ մի բան չէ:

http://www.armweeklynews.am/i3/main/msep/msep2004.html

Ողջույն ըննկերներ ջան: Դուք լա՞վ եք. մենք շատ լավ ենք: Արդեն մի շաբաթ է Երեւանում ենք:Մեր մայրաքաղաքն էս ծերից էն ծեր մի կուշտ չափչփեցինք, հիմա էլ չգիտենք ինչ անենք…

Հա, երեկ չէ առաջի օրը կորեացիների տեսանք, մոտեցանք, ասում ենք՝ հանգուկ սարա՞մ եք… Ուրախացան, ասում են ՝ ինչպե՞ս իմացաք որ կորեացի ենք, էստեղ մեզ տեսնողները կամ չինացի, կամ էլ ճապոնացի են համարում…

Վերջը՝ խոսեցինք, նկարվեցինք, հեռախոսահամարներ փոխանակեցինք… Երեկ էլ զանգել էին, բայց հանդիպել չստացվեց… Խնդալուն էն է, որ մայր աստծո մասին ցնդաբանություններ քարոզող ինչ-որ աղանդից են /որ չեն սկսում քարոզել ՝ ծիծաղս գալիս է/: Հիմա չգիտեմ՝ հանդիպե՞նք....չհանդիպենք... 

http://analitika.at.ua/news/the_star_dostizhenija_armenii_brendi_mirovogo_klassa_duduk_i_ochag_rannego_khristianstva/2011-07-24-47733


http://www.thestar.co.uk/lifestyle/columnists/life_s_a_bitch_black_and_white_way_to_keep_em_in_check_1_3604673

Построена точная модель идеальной поверхности Земли

Европейский спутник GOCE (Gravity field and steady-state Ocean Circulation Explorer), проработавший на орбите два года, собрал данные, позволившие построить с большой точностью модель геоида — идеальной поверхности Мирового океана, формируемой только силой гравитации Земли, без учёта течений и приливов. Подобная модель — отличная отправная точка для изучения океанской циркуляции, течений, уровня Мирового океана и динамики льдов. На основе данных спутника GOCE уже получены первые океанографические результаты — карты динамической топографии и циркуляции океанов «беспрецедентного качества и разрешения», как отметил на состоявшемся в конце марта IV Международном рабочем совещании по GOCE в Мюнхене профессор Райнер Руммель (Reiner Rummel) из Института астрономической и физической геодезии (Технический университет Мюнхена). Кроме того, учёные намерены использовать геоид для изучения климата, внутренней структуры Земли, физики процессов, связанных с землетрясениями и вулканической активностью. Например, на основе гравитационных данных уже получены новые знания о процессах, вызывающих катастрофы, подобные той, что случилась в этом году в Японии. Землетрясение было вызвано движением тектонических плит под поверхностью океана, и потому его нельзя было наблюдать из космоса напрямую. Однако землетрясения отражаются на картине гравитационного поля, оставляя на ней свой след.
Его анализ помогает пониманию процессов, ведущих к катаклизму и, что самое главное, его предсказанию. Спутник GOCE Европейского космического агентства (ЕКА), запущенный на орбиту Земли в марте 2009 года с космодрома Плесецк, «пересылал» данные о гравитации в течение 12 месяцев. «Благодаря исключительно низкой активности Солнца в этот период спутник мог работать на низкой орбите, поставляя данные с опережением графика на шесть недель, — сказал на совещании директор программ ЕКА по наблюдению Земли Фолькер Лайбих (Volker Leibig). — Это означает, что у нас есть запас топлива для продолжения измерений до конца 2012 года, то есть мы можем удвоить продолжительность миссии, что позволит получить ещё более точные данные по гравитации Земли». Отметим, что для измерения гравитации Земли на борту спутника установлены высокочувствительные акселерометры, позволяющие после компьютерной обработки получать модель в 3D-формате.


Гравитационная модель Земли, полученная на основе данных европейского спутника GOCE к марту 2011 года. В таком виде Земля не очень-то и круглая.

По информации Европейского космического агентства